ಹೆಣ್ಣ್ಮಕ್ಕಳ ನಂಬರ್ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿದೆ..!!!
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ಈ ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್ನೋದು ಬಗಲ್ ಕಾ ದುಷ್ಮನ್ ನಂತೆ. ಜಿಂದಗೀ ಹಮೇ ತೇರಾ ಏತ್ ಬಾರ್ ನಾ ರಹಾ ತರಹ ದೋಸ್ತಿಯೂ ಹೌದು. ಯಾವುದೇ ಕುಚೇಷ್ಟೆ ಇಲ್ಲದೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಸಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಮೊಬೈಲಿಗೂ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಖಾಲಿಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ ಓಡಿ ಹೋಗುವ ಪ್ರೇಯಸಿಯಂತೆ, ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಹೆಂಡತಿ ಮುನಿದು ತೌರಿಗೆ ಹೋದಂತೆ, ಇಂಥ ಜಾಗವೆನ್ನದೆ, ನಾವೆಲ್ಲಿದ್ದೀವಿ ಎಂದು ಕೇಳದೆ, ನಮ್ಮ ಜರೂರತ್ತು ತುರ್ತು ಗಮನಿಸದೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಈ ಜಂಗಮ ದೂರವಾಣಿ.
ನೀವು ಬಿಡಿ ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇದೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಕೌಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಇದೆ (ಅದು ವೈಟ್ ಆಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು). ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಚಕಚಕ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸುತ್ತೀರ. ಆಮೇಲಿನ್ನೇನಿದೆ? ಗಾಡಿ ಚಲಾ ರಹೀ ಹೈ ಸೀಟಿ ಬಜಾ ರಹೀ ಹೈ..
ಆದರೆ ನಿಮ್ಮಂತೆ ರಾಜವೈಭೋಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಆ ವೈಭೋಗ ಇದ್ದೀತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಿ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮಂತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಆಪರೇಟ್ ಮಾಡಿ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ? ಆಗ ಮನೆಯಿಂದ ನೀವು ಹೊರಬೀಳಲೇ ಬೇಕು. ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮುಂದುವರಿದ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನ ಸಮೂಹಗಳು ಕೆಲವು ವಿಷಯ ಮತ್ತು ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದು ಅಥವಾ ಬಂದರೂ ಬಳಸಲು ಆಗದು.
ನೋಡಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನೂರು ಕೋಟಿಗೂ ಅತ್ಯಧಿಕ ಜನ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾಹಿತಿ ಹುಡುಕುವುದೋ, ಬಿಲ್ಲ್ ಪೇ ಮಾಡುವುದೋ, ನಾಗರೀಕ ಸೇವಾ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕರೆ ಮಾಡುವುದೋ, ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವೋ, ದೂರನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವುದೋ, ಆಫರ್ಸ್ ವಿಚಾರಣೆ, ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಂಬಂಧೀ ಮಾಹಿತಿ, ರೀಚಾರ್ಜ್..ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸೇವೆಗಳಿವೆ. ನೂರು ಕೋಟಿಗೂ ಅತ್ಯಧಿಕ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸುವ ಜನರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಂದಿಯೆಷ್ಟು ಗೊತ್ತಾ? ಕೇವಲ ಮೂವತ್ತು ಕೋಟಿ ಜನ! ಇನ್ನುಳಿದ ಎಪ್ಪತ್ತು ಕೋಟಿ ಜನ..ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ..
ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತೇ? ಆಗಲೇಬೇಕು. ಭಾರತದಂತಹ ಅಭ್ಯವೃದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟದಲ್ಲಿ ದಿನ ಬಳಕೆ ವಸ್ತುವಾದ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸುವರೇನೋ ಹೆಚ್ಚೇ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಬಳಸಬಹುದೆಂದು ತಿಳಿದಿರುವುದು, ಮೊಬೈಲಿನ ಹಲವು ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಮೂವತ್ತು ಕೋಟಿಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಎಂದರೆ ನಂಬಲೇಬೇಕು. ಏನನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಮಾಡಬಾರದು ಎನ್ನುವ ಬೇಸಿಕ್ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರು ತಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೀಡಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು. ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಅದೇ ಆಗಿದೆ. ಬನ್ನಿ ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು ಯಾವುದೆಂದು ತಿಳಿಯುವ.
ಘಟನೆ 1: ಗಿರಿಜಾ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಮುಗಿಸಿ ಈಗ ತಾನೆ ಕಾಲೇಜ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದಾಳೆ (ಕಾಲಿಗೆ ಏಜ್ ಆದದ್ದರಿಂದಲ್ಲ). ಕಾಲೇಜ್ ಇರೋದು ಊರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರಕ್ಕೆ(ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಒನ್ ಸೈಡ್ ಐವತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಮಿಕ್ಕು ಹೋಗಿ ಬರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಗಿರಿಜೆಗೆ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ). ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದು ಅದರಲ್ಲೇ ಬರೋದು. ಬೆಳೆದಿದ್ದಾಳೆ, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಮತ್ತು ದೂರ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವಳ ತಂದೆ ಅವಳಿಗೊಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು - ಕಾಲೇಜ್ ಮತ್ತು ಮೊಬೈಲ್. ಎರಡರ ಸಾಂಗತ್ಯ ಹಿತವೆನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಸಲೋಕ, ಹೊಸ ಗೆಳೆತನ, ಹೊಸ ಬದುಕು, ಹೊಸ ಮೊಬೈಲ್...
ಆದರೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದೆರೆಡು ತಿಂಗಳಾಗುವಲ್ಲೇ ಗಿರಿಜೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು. ನೀರವ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾದಳು. ಎಷ್ಟು ವಿಚಾರಿಸಿದರೂ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಅವಳು ಬಾಯಿಯೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಬರುಬರುತ್ತಾ ಆಕೆ ಮನೆಯವರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಸ್ವಭಾವದವಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಮನೆಯವರು ಯಂತ್ರ, ಮಂತ್ರ, ಕಾಯಿ, ವೈದ್ಯ ಅಂತ ಏನೇ ಮಾಡಿಸಿದರೂ ಮೊದಲಿನಂತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒನ್ ಫೈನ್ ಡೇ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಾಗ ಬೆಂಕಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸತ್ತು ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಾಗಿ ಚಂದಗೆ ಅರಳಬೇಕಿದ್ದ ಮೊಗ್ಗೊಂದು ಕಮರಿ ಹೋಯಿತು.
ಘಟನೆ 2 : ರೇವತಿಯದು ಗಂಡ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯ ಸಂಸಾರ. ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದವಳು ಆಕೆ. ಗಂಡನೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಳ್ಳೇ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಬಳ. ಮಕ್ಕಳು ಮುತ್ತಿನಂಥವು. ಗಂಡ ಆಫೀಸಿಗೆ, ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಈಕೆ ಮೊಬೈಲ್ ಮುಂದೆ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಟೀವಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮನೆಗೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಂಜೆಯಾದರೆ ಸರ್ವಂ ಸುಖಮಯಂ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಕ್ಕಳು ನಂತರ ಗಂಡ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಕೆ ಕೂಡ ಒನ್ ಫೈನ್ ಡೇ, ಗ್ಯಾಸ್ ಬಿಟ್ಟು ಸ್ಪೋಟಿಸಿಕೊಂಡು ಸತ್ತಳು.
ಕಾರಣವೇನು ಗೊತ್ತಾ? ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್! ಹೌದು, ಈ ಮೈಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಕೂಡ ನಮಗೇ ತಿಳಿಯದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಯುವತಿಯರನ್ನು, ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅವರು ಮಾಡುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಿನಿಂದಾಗಿ ಅವರನ್ನೇ, ಅವರಿಗೇ ತಿಳಿಯದಂತೆಯೇ ಬಲಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಗಿರಿಜೆ ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಲು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದಳು. ತನ್ನ ನಂಬರ್ ಅಂಗಡಿಯ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಳು. ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಿದಳು. ಬಂದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸತ್ತಳು! ರೇವತಿಯದೂ ಇದೇ ಪಾಡು.
ಹೀಗ್ಯಾಕೆಂದು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲ್ಲವೇ? ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾಯುವುದಕ್ಕೂ ಎತ್ತಣಿಂದೆತ್ತ ಸಂಬಂಧ? ಸಂಬಂಧ ಇದೆ ಗೆಳೆಯರೇ! ಗಿರಿಜೆ ಮತ್ತು ರೇವತಿ ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸುವಾಗ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ಅಮಾಯಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ನಂಬರ್ ಬರೆದು ಬಂದಿದ್ದರಲ್ಲ? ಅದೇ ಅವರನ್ನು ಸಾವಿನತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದು. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಅವರು ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಆದರೆ ಆ ಅಂಗಡಿಯವನಿದ್ದಾನಲ್ಲ? ಅವನು ಗಿರಿಜೆ ಮತ್ತು ರೇವತಿ ಹೋಗುವ ತನಕ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು, ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವರ ನಂಬರನ್ನು ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡ. ಹಾಗೆ ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ನಂಬರನ್ನು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ಪುಂಡುಪೋಕರಿಗಳಿಗೆ, ಕಾಲೇಜಿನ ಯುವಕರಿಗೆ, ಬೀದಿಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಡಲೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾಮುಕರಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದ! ಇದು ನಂಬಲು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ನಂಬಲೇ ಬೇಕು. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದೆರೆಡು ಕಡೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ನಂಬರ್ ಗೋಲ್ ಮಾಲ್ ಅಲ್ಲ, ಬಹುತೇಕ ಕಡೆ ಇದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ.
ಈ ರೀತಿ ತಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗೆ ಬರುವ ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರನ್ನು ಕದ್ದು ಮಾರುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಜಾಲವೊಂದು ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬರದೆ ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯಿದ್ದುಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ನಂಬರ್ಗಳಿಗೆ ಬಹು ಬೇಡಿಕೆಯಿದೆ. ಒಂದೊಂದು ನಂಬರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ರೇಟು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಂಬರ್ ಎಷ್ಟು ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಎನ್ನುವ ಆಧಾರದ ಮೇಲಲ್ಲ. ನೋಡಲು ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಅಂಗ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೇಗಿದೆ, ಎಷ್ಟಿದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ! ನೋಡಲು ಸುಮಾರಾಗಿದ್ದರೆ ಒಂದು ನಂಬರಿಗೆ ಐವತ್ತು, ಸಾಧಾರಣವಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂರು, ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಐನೂರವರೆಗೂ ನಂಬರ್ ಸೇಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ದುಡ್ಡು ಎಣಿಸಿ ನಂಬರ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡವರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಿರೇನೋ? ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ! ನಿಮಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡುವ ಅವರು ಹೇಳುವ ಮೊದಲ ಮಾತೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರ, ಮಾಡೆಲಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿದೆಯೇ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸುವ ಆಸೆಯಿದೆಯೇ ಎಂದು ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಕೆಡವುತ್ತಾರೆ. ಸುಮಾರಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇನು ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿಗಳಲ್ಲದವರಿಗೆ ಅಶ್ಲೀಲ ಚಿತ್ರ ರವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ, ಅವರಿಗೆ ಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ತಲೆಕೆಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದುವರಿದು ಬ್ಲಾಕ್ಮೇಯ್ಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಎಂತಹ ಕಿರುಕುಳ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ಪಾಪ! ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ತಮಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಂಕಟವನ್ನು ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಜಗ್ಗದವರಿಗೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಶ್ಲೀಲ ಚಿತ್ರ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿ ನೋಡು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಟ್ರೂ ಕಾಲರ್ ಬಳಸಿ ನಿಮ್ಮ ನಂಬರ್ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕ್ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಕಂಡು ಹಿಡಿದು, ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಅಶ್ಲೀಲವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿಗೆ ಹರಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾರೆ? ಉಹುಂ, ಮುಂದಾಗುವ ಅನಾಹುತವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು, ಮನೆತನದ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆಗೆ ಅಂಜಿ ತಮ್ಮ ಉಸಿರನ್ನು ಗಿರಿಜೆ, ರೇವತಿಯಂತೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಈ ರೀತಿ ಘಟನೆಗಳು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ನಡೆದು ತಡವಾಗಿ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಮಹಿಳಾ ಸಹಾಯವಾಣಿಗೆ 1090 ಗೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ, ಹಿಂದೆಂದೂ ಬಂದಿರದಷ್ಟು, ಆರು ಲಕ್ಷ ಕರೆಗಳು ಹೋಗಿವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಂಭತ್ತು ಪ್ರತಿಶತಃ ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕರೆಗಳು ಹೋದಾಗ, ಪೊಲೀಸರು ತಲೆಗೆರೆದುಕೊಂಡು ಇದ್ಯಾವುದಪ್ಪಾ ಹೊಸ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದು ಪೇಚಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನೆಗ್ಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡದೇ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಿ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಿದಾಗ ನಂಬರ್ ಮಾರಿ ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಯಾಮಾರಿಸುವ ಅಂಶ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ.
ಘಟನೆ ಸಂಬಂಧೀ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಎನ್ನುವ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಯುವಕನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು ಇಷ್ಟು : ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ತಂದೆಯೂ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಇಲ್ಲದ ವೇಳೆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಂದ ನಂಬರ್ ತರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ತರದವರು ಅದಿನ್ನೆಷ್ಟು ಮಂದಿಯಿದಾರೋ!?
ಈ ರೀತಿ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿಯನು ಮಾಡಿದಾಗ ಬ್ರೀಚ್ ಆಫ್ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ನಂಬಿಕೆಯಿಟ್ಟು ನಿನ್ನ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ನಂಬರ್ ಬರೆದರೆ, ನೀನು ಅದನ್ನು ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮಾರಿಕೊಂಡರೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲಿಟ್ಟ ನಂಬಿಕೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರ್ಥ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಇದು ಹೊಸ ಥರದ ಅಪರಾಧವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಕಾನೂನು ಇನ್ನೂ ಈ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸದೇ ಇರುವುದರಿಂದ (ಸೈಬರ್ ಸಂಬಂಧೀ ಹಲವು ಕಾಯಿದೆಗಳಿದ್ದಾಗ್ಯೂ) ಯಾರು ಯಾರ ಮೇಲೂ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಅನೇಕ ತಲೆಹಿಡುಕರು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರ ಕೈಯ್ಯಿಂದ ಬಚಾವಾಗಿ, ಸರಿಯಾದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ರೀತಿ ಅದೆಷ್ಟು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ನಂಬರ್ ಅದೆಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಅಂಗಡಿಯರು ಅದೆಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಮಾರಿದ್ದಾರೋ? ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಲೆಕ್ಕವಲ್ಲ ಇದು. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಾದರೆ ಇದನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು? ಆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೇ ಇವರ ಟಾರ್ಗೆಟ್. ಸೋ ಬೀ ಕೇರ್ಫುಲ್ಲ್. ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರ್ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿದೆ.
ಇನ್ನು ಮುಂದಾದರೂ ಗಿರಿಜೆಯಂತಹ, ರೇವತಿಯರಂತಹ ಅಮಾಯಕ ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಕಂಡೂ ಕಾಣದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ತರಹದ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ನಿಲ್ಲಲಿ, ಬಾಳಿ ಬೆಳಗ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಬಾಳುಗಳು ಕಾಣದ ಕೈಗಳ ಮನೋವಿಕೃತಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗದಿರಲಿ, ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕಾನೂನು ರಚಿಸಿ, ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುವಂತಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಯಸೋಣ.
ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಮೇಲೆ ನಭೋಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಅತೃಪ್ತ ನಕ್ಷತ್ರವಾಗಿ ಮಿನುಗದೆ ಕಳೆಗುಂದಿರುವ ಗಿರಿಜೆ ಮತ್ತು ರೇವತಿಯರಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಆ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ ಹಾಯ್ ಹೇಳೋಣ.
- ಎಂಕೆ.
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ಈ ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್ನೋದು ಬಗಲ್ ಕಾ ದುಷ್ಮನ್ ನಂತೆ. ಜಿಂದಗೀ ಹಮೇ ತೇರಾ ಏತ್ ಬಾರ್ ನಾ ರಹಾ ತರಹ ದೋಸ್ತಿಯೂ ಹೌದು. ಯಾವುದೇ ಕುಚೇಷ್ಟೆ ಇಲ್ಲದೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಸಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಮೊಬೈಲಿಗೂ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಖಾಲಿಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ ಓಡಿ ಹೋಗುವ ಪ್ರೇಯಸಿಯಂತೆ, ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಹೆಂಡತಿ ಮುನಿದು ತೌರಿಗೆ ಹೋದಂತೆ, ಇಂಥ ಜಾಗವೆನ್ನದೆ, ನಾವೆಲ್ಲಿದ್ದೀವಿ ಎಂದು ಕೇಳದೆ, ನಮ್ಮ ಜರೂರತ್ತು ತುರ್ತು ಗಮನಿಸದೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಈ ಜಂಗಮ ದೂರವಾಣಿ.
ನೀವು ಬಿಡಿ ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇದೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಕೌಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಇದೆ (ಅದು ವೈಟ್ ಆಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು). ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಚಕಚಕ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸುತ್ತೀರ. ಆಮೇಲಿನ್ನೇನಿದೆ? ಗಾಡಿ ಚಲಾ ರಹೀ ಹೈ ಸೀಟಿ ಬಜಾ ರಹೀ ಹೈ..
ಆದರೆ ನಿಮ್ಮಂತೆ ರಾಜವೈಭೋಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಆ ವೈಭೋಗ ಇದ್ದೀತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಿ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮಂತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಆಪರೇಟ್ ಮಾಡಿ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ? ಆಗ ಮನೆಯಿಂದ ನೀವು ಹೊರಬೀಳಲೇ ಬೇಕು. ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮುಂದುವರಿದ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನ ಸಮೂಹಗಳು ಕೆಲವು ವಿಷಯ ಮತ್ತು ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದು ಅಥವಾ ಬಂದರೂ ಬಳಸಲು ಆಗದು.
ನೋಡಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನೂರು ಕೋಟಿಗೂ ಅತ್ಯಧಿಕ ಜನ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಮಾಹಿತಿ ಹುಡುಕುವುದೋ, ಬಿಲ್ಲ್ ಪೇ ಮಾಡುವುದೋ, ನಾಗರೀಕ ಸೇವಾ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕರೆ ಮಾಡುವುದೋ, ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವೋ, ದೂರನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವುದೋ, ಆಫರ್ಸ್ ವಿಚಾರಣೆ, ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಂಬಂಧೀ ಮಾಹಿತಿ, ರೀಚಾರ್ಜ್..ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸೇವೆಗಳಿವೆ. ನೂರು ಕೋಟಿಗೂ ಅತ್ಯಧಿಕ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸುವ ಜನರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಂದಿಯೆಷ್ಟು ಗೊತ್ತಾ? ಕೇವಲ ಮೂವತ್ತು ಕೋಟಿ ಜನ! ಇನ್ನುಳಿದ ಎಪ್ಪತ್ತು ಕೋಟಿ ಜನ..ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ..
ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತೇ? ಆಗಲೇಬೇಕು. ಭಾರತದಂತಹ ಅಭ್ಯವೃದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟದಲ್ಲಿ ದಿನ ಬಳಕೆ ವಸ್ತುವಾದ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸುವರೇನೋ ಹೆಚ್ಚೇ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಬಳಸಬಹುದೆಂದು ತಿಳಿದಿರುವುದು, ಮೊಬೈಲಿನ ಹಲವು ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಮೂವತ್ತು ಕೋಟಿಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಎಂದರೆ ನಂಬಲೇಬೇಕು. ಏನನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಮಾಡಬಾರದು ಎನ್ನುವ ಬೇಸಿಕ್ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರು ತಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೀಡಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು. ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಅದೇ ಆಗಿದೆ. ಬನ್ನಿ ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು ಯಾವುದೆಂದು ತಿಳಿಯುವ.
ಘಟನೆ 1: ಗಿರಿಜಾ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಮುಗಿಸಿ ಈಗ ತಾನೆ ಕಾಲೇಜ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದಾಳೆ (ಕಾಲಿಗೆ ಏಜ್ ಆದದ್ದರಿಂದಲ್ಲ). ಕಾಲೇಜ್ ಇರೋದು ಊರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರಕ್ಕೆ(ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಒನ್ ಸೈಡ್ ಐವತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಮಿಕ್ಕು ಹೋಗಿ ಬರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಗಿರಿಜೆಗೆ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ). ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗೋದು ಅದರಲ್ಲೇ ಬರೋದು. ಬೆಳೆದಿದ್ದಾಳೆ, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಮತ್ತು ದೂರ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವಳ ತಂದೆ ಅವಳಿಗೊಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು - ಕಾಲೇಜ್ ಮತ್ತು ಮೊಬೈಲ್. ಎರಡರ ಸಾಂಗತ್ಯ ಹಿತವೆನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಸಲೋಕ, ಹೊಸ ಗೆಳೆತನ, ಹೊಸ ಬದುಕು, ಹೊಸ ಮೊಬೈಲ್...
ಆದರೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದೆರೆಡು ತಿಂಗಳಾಗುವಲ್ಲೇ ಗಿರಿಜೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು. ನೀರವ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾದಳು. ಎಷ್ಟು ವಿಚಾರಿಸಿದರೂ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಅವಳು ಬಾಯಿಯೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಬರುಬರುತ್ತಾ ಆಕೆ ಮನೆಯವರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಸ್ವಭಾವದವಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಮನೆಯವರು ಯಂತ್ರ, ಮಂತ್ರ, ಕಾಯಿ, ವೈದ್ಯ ಅಂತ ಏನೇ ಮಾಡಿಸಿದರೂ ಮೊದಲಿನಂತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒನ್ ಫೈನ್ ಡೇ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಾಗ ಬೆಂಕಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸತ್ತು ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಾಗಿ ಚಂದಗೆ ಅರಳಬೇಕಿದ್ದ ಮೊಗ್ಗೊಂದು ಕಮರಿ ಹೋಯಿತು.
ಘಟನೆ 2 : ರೇವತಿಯದು ಗಂಡ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯ ಸಂಸಾರ. ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದವಳು ಆಕೆ. ಗಂಡನೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಳ್ಳೇ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಬಳ. ಮಕ್ಕಳು ಮುತ್ತಿನಂಥವು. ಗಂಡ ಆಫೀಸಿಗೆ, ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಈಕೆ ಮೊಬೈಲ್ ಮುಂದೆ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಟೀವಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮನೆಗೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಂಜೆಯಾದರೆ ಸರ್ವಂ ಸುಖಮಯಂ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಕ್ಕಳು ನಂತರ ಗಂಡ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಕೆ ಕೂಡ ಒನ್ ಫೈನ್ ಡೇ, ಗ್ಯಾಸ್ ಬಿಟ್ಟು ಸ್ಪೋಟಿಸಿಕೊಂಡು ಸತ್ತಳು.
ಕಾರಣವೇನು ಗೊತ್ತಾ? ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್! ಹೌದು, ಈ ಮೈಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಕೂಡ ನಮಗೇ ತಿಳಿಯದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಯುವತಿಯರನ್ನು, ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅವರು ಮಾಡುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಿನಿಂದಾಗಿ ಅವರನ್ನೇ, ಅವರಿಗೇ ತಿಳಿಯದಂತೆಯೇ ಬಲಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಗಿರಿಜೆ ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಲು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದಳು. ತನ್ನ ನಂಬರ್ ಅಂಗಡಿಯ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಳು. ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಿದಳು. ಬಂದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸತ್ತಳು! ರೇವತಿಯದೂ ಇದೇ ಪಾಡು.
ಹೀಗ್ಯಾಕೆಂದು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲ್ಲವೇ? ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾಯುವುದಕ್ಕೂ ಎತ್ತಣಿಂದೆತ್ತ ಸಂಬಂಧ? ಸಂಬಂಧ ಇದೆ ಗೆಳೆಯರೇ! ಗಿರಿಜೆ ಮತ್ತು ರೇವತಿ ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸುವಾಗ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ಅಮಾಯಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ನಂಬರ್ ಬರೆದು ಬಂದಿದ್ದರಲ್ಲ? ಅದೇ ಅವರನ್ನು ಸಾವಿನತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದು. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಅವರು ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಆದರೆ ಆ ಅಂಗಡಿಯವನಿದ್ದಾನಲ್ಲ? ಅವನು ಗಿರಿಜೆ ಮತ್ತು ರೇವತಿ ಹೋಗುವ ತನಕ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು, ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವರ ನಂಬರನ್ನು ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡ. ಹಾಗೆ ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ನಂಬರನ್ನು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ಪುಂಡುಪೋಕರಿಗಳಿಗೆ, ಕಾಲೇಜಿನ ಯುವಕರಿಗೆ, ಬೀದಿಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಡಲೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾಮುಕರಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದ! ಇದು ನಂಬಲು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ನಂಬಲೇ ಬೇಕು. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದೆರೆಡು ಕಡೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ನಂಬರ್ ಗೋಲ್ ಮಾಲ್ ಅಲ್ಲ, ಬಹುತೇಕ ಕಡೆ ಇದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ.
ಈ ರೀತಿ ತಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗೆ ಬರುವ ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರನ್ನು ಕದ್ದು ಮಾರುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಜಾಲವೊಂದು ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬರದೆ ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯಿದ್ದುಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ನಂಬರ್ಗಳಿಗೆ ಬಹು ಬೇಡಿಕೆಯಿದೆ. ಒಂದೊಂದು ನಂಬರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ರೇಟು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಂಬರ್ ಎಷ್ಟು ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಎನ್ನುವ ಆಧಾರದ ಮೇಲಲ್ಲ. ನೋಡಲು ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಅಂಗ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೇಗಿದೆ, ಎಷ್ಟಿದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ! ನೋಡಲು ಸುಮಾರಾಗಿದ್ದರೆ ಒಂದು ನಂಬರಿಗೆ ಐವತ್ತು, ಸಾಧಾರಣವಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂರು, ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಐನೂರವರೆಗೂ ನಂಬರ್ ಸೇಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ದುಡ್ಡು ಎಣಿಸಿ ನಂಬರ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡವರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಿರೇನೋ? ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ! ನಿಮಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡುವ ಅವರು ಹೇಳುವ ಮೊದಲ ಮಾತೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರ, ಮಾಡೆಲಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿದೆಯೇ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸುವ ಆಸೆಯಿದೆಯೇ ಎಂದು ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಕೆಡವುತ್ತಾರೆ. ಸುಮಾರಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇನು ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿಗಳಲ್ಲದವರಿಗೆ ಅಶ್ಲೀಲ ಚಿತ್ರ ರವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ, ಅವರಿಗೆ ಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ತಲೆಕೆಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದುವರಿದು ಬ್ಲಾಕ್ಮೇಯ್ಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಎಂತಹ ಕಿರುಕುಳ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ಪಾಪ! ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ತಮಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಂಕಟವನ್ನು ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಜಗ್ಗದವರಿಗೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಶ್ಲೀಲ ಚಿತ್ರ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿ ನೋಡು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಟ್ರೂ ಕಾಲರ್ ಬಳಸಿ ನಿಮ್ಮ ನಂಬರ್ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕ್ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಕಂಡು ಹಿಡಿದು, ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಅಶ್ಲೀಲವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿಗೆ ಹರಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾರೆ? ಉಹುಂ, ಮುಂದಾಗುವ ಅನಾಹುತವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು, ಮನೆತನದ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆಗೆ ಅಂಜಿ ತಮ್ಮ ಉಸಿರನ್ನು ಗಿರಿಜೆ, ರೇವತಿಯಂತೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಈ ರೀತಿ ಘಟನೆಗಳು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ನಡೆದು ತಡವಾಗಿ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಮಹಿಳಾ ಸಹಾಯವಾಣಿಗೆ 1090 ಗೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ, ಹಿಂದೆಂದೂ ಬಂದಿರದಷ್ಟು, ಆರು ಲಕ್ಷ ಕರೆಗಳು ಹೋಗಿವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ತೊಂಭತ್ತು ಪ್ರತಿಶತಃ ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕರೆಗಳು ಹೋದಾಗ, ಪೊಲೀಸರು ತಲೆಗೆರೆದುಕೊಂಡು ಇದ್ಯಾವುದಪ್ಪಾ ಹೊಸ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದು ಪೇಚಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನೆಗ್ಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡದೇ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಿ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಿದಾಗ ನಂಬರ್ ಮಾರಿ ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಯಾಮಾರಿಸುವ ಅಂಶ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ.
ಘಟನೆ ಸಂಬಂಧೀ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಎನ್ನುವ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಯುವಕನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು ಇಷ್ಟು : ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ತಂದೆಯೂ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಇಲ್ಲದ ವೇಳೆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಂದ ನಂಬರ್ ತರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ತರದವರು ಅದಿನ್ನೆಷ್ಟು ಮಂದಿಯಿದಾರೋ!?
ಈ ರೀತಿ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿಯನು ಮಾಡಿದಾಗ ಬ್ರೀಚ್ ಆಫ್ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ನಂಬಿಕೆಯಿಟ್ಟು ನಿನ್ನ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ನಂಬರ್ ಬರೆದರೆ, ನೀನು ಅದನ್ನು ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮಾರಿಕೊಂಡರೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲಿಟ್ಟ ನಂಬಿಕೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರ್ಥ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಇದು ಹೊಸ ಥರದ ಅಪರಾಧವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಕಾನೂನು ಇನ್ನೂ ಈ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸದೇ ಇರುವುದರಿಂದ (ಸೈಬರ್ ಸಂಬಂಧೀ ಹಲವು ಕಾಯಿದೆಗಳಿದ್ದಾಗ್ಯೂ) ಯಾರು ಯಾರ ಮೇಲೂ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಅನೇಕ ತಲೆಹಿಡುಕರು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರ ಕೈಯ್ಯಿಂದ ಬಚಾವಾಗಿ, ಸರಿಯಾದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ರೀತಿ ಅದೆಷ್ಟು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ನಂಬರ್ ಅದೆಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಅಂಗಡಿಯರು ಅದೆಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಮಾರಿದ್ದಾರೋ? ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಲೆಕ್ಕವಲ್ಲ ಇದು. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಾದರೆ ಇದನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು? ಆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೇ ಇವರ ಟಾರ್ಗೆಟ್. ಸೋ ಬೀ ಕೇರ್ಫುಲ್ಲ್. ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರ್ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿದೆ.
ಇನ್ನು ಮುಂದಾದರೂ ಗಿರಿಜೆಯಂತಹ, ರೇವತಿಯರಂತಹ ಅಮಾಯಕ ಯುವತಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಕಂಡೂ ಕಾಣದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ತರಹದ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ನಿಲ್ಲಲಿ, ಬಾಳಿ ಬೆಳಗ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಬಾಳುಗಳು ಕಾಣದ ಕೈಗಳ ಮನೋವಿಕೃತಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗದಿರಲಿ, ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕಾನೂನು ರಚಿಸಿ, ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುವಂತಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಯಸೋಣ.
ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಮೇಲೆ ನಭೋಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಅತೃಪ್ತ ನಕ್ಷತ್ರವಾಗಿ ಮಿನುಗದೆ ಕಳೆಗುಂದಿರುವ ಗಿರಿಜೆ ಮತ್ತು ರೇವತಿಯರಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಆ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ ಹಾಯ್ ಹೇಳೋಣ.
- ಎಂಕೆ.
No comments:
Post a Comment